beta
08-07-2008, 21:52
میراث نصیری، نامجو و رضازاده
قط کاربرانی که ثبت نام کرده اند می توانند لینکها را مشاهده کنند .
نگاهی به تیم ملی وزنهبرداری ایران در المپیك. قط کاربرانی که ثبت نام کرده اند می توانند لینکها را مشاهده کنند .
شاید هیچ ورزشی مثل وزنهبرداری ناگهانی نباشد! راستش واژهای بهتر از ناگهانی نیافتیم و به همین دلیل مجبوریم توضیح بیشتری دهیم. كدام ورزش را سراغ دارید كه پس از یك سال تمرین و ممارست و نبرد دائمی با پولاد سرد و بیرحم تنها ظرف دو دقیقه روی صحنه برود و هنرش را نشان دهد. نه از وقت اضافه خبر هست، نه از پنالتی و نه از مرحله مقدماتی و نیمهنهایی... در وزنهبردرای همهچیز یكباره اتفاق میافتد. باید پنجه بر میل هالتر بیندازی، تمركز كنی و وزنه بیرحم و سرد را برای چند ثانیهای روی سر نگهداری و تمام...
اما همین ورزش بیرحم و بسیار سخت تا به حال یكی از پرافتخارترین ورزشهای تاریخ ایران در المپیكهاست. اولین مدال المپیكی ایران را مرحوم جعفر سلماسی در ۱۹۴۸ لندن با مهار پولاد سرد به گردن آویخت و در آخرین المپیك هم طلای خوشنقش رضازاده میلیونها نفر را از فرط شادی به هوا پراند.
شاید به همین دلیل است كه از وزنهبرداران همیشه انتظار گرفتن مدال میبود. مردم عادی فكر میكنند كه ملیپوشان ایران اگر نیمی از زورشان را به خرج دهند روی سكو میروند. داستان تیم ملی وزنهبرداری ایران در المپیك پكن اما ماجرای دیگری است.
بعد از داستان تلخ و رسوایی دوپینگ عدهای از بهترین وزنهبرداران تیم ملی در سال ۸۵، تعداد معدودی از نخبگان این رشته در میدان رقابت باقی ماندند و سرآمد آنها نیز یل اردبیل حسین رضازاده بود. قهرمان افسانهای ایران در رقابتهای جهانی ۲۰۰۶ در كشور دومنیكن طلای دیگری به صندوقچه افتخاراتش افزود و همچنان برای كسب سومین قهرمانی در المپیك همه را امیدوار نگه داشت.
اما سال بعد رضازاده در رقابتهای ۲۰۰۷ به دلیل آسیبدیدگی زانو شركت نكرد و به انتظارها تا یك سال دیگر ادامه داد. در چند ماهه اخیر حسین رضازاده همچنان بهعنوان امید اصلی كسب مدال طلای المپیك پكن در اردوها حاضر شد اما كنارهگیری ناگهانی قهرمان المپیك آتن همه چیز را تغییر داد.
خداحافظی حسین رضازاده منجر به یك تغییر اجباری در تیم ملی شد و رشید شریفی جوان جایگزین رضازاده شد، اصغر ابراهیمی و محسن بیرانوند نیز كه از قبل برای حضور در المپیك انتخاب شده بودند. این سه نفر به زودی راهی المپیك خواهند شد تا پا در جای پای بزرگانی مثل نامجو، نصیری، جلایر و حسین توكلی بگذارند. تیم سهنفره وزنهبرداری ایران برای حضور در المپیك تمرینات سخت و طاقتفرسایی را پشت سر گذاشته و ابراهیمی، بیرانوند و شریفی با تمام قوا در میدان حاضر خواهند بود اما صرف حضور در اردو متضمن كسب مدال المپیك نیست. شرایط مسابقات المپیك تفاوتهای زیادی با سایر رقابتها و حتی مسابقات جهانی دارد. وزنهبرداری نیز شرایط خاص خود را دارد و هیچگونه جای خطا و اشتباهی در آن نیست.
اصغر ابراهیمی وزنهبردار ۹۴ كیلوگرمی ایران كه به زعم كارشناسان بخت اول كسب مدال در تیم وزنهبرداری است درباره المپیك و رقبایش میگوید: «فكر میكردم رقیبهای كمتری داشته باشم. اما لیست نهایی حریفانم را كه دیدم متعجب شدم.
چند نفر از قهرمانان بازنشسته هم دوباره به مسابقات پا گذاشتهاند و حالا ۱۱ نفر مدعی این وزن هستند.» اصغر ابراهیمی درباره وضعیت جسمی و روحی خودش میگوید: «خیلی آمادهام. یك سال و نیم است كه دارم تمرین میكنم و خدا را شكر آسیبدیدگی هم نداشتهام.سال گذشته در آسیا قهرمان شدم و از این نظر روحیه خوبی پیدا كردهام.»
ابراهیمی معتقد است كه ركوردهای فعلیاش بد نیست و اگر بتواند در مجموع ۴۰۰ كیلوگرم را بالای سر ببرد قطعا روی سكو خواهد بود. او ایلیا قهرمان سال ۲۰۰۵ را مهمترین رقیبش میداند. ابراهیمی البته در همان سال به مقام پنجم دنیا رسید اما ظاهرا اكنون وضعیت بهتری دارد. مهمتر از همه این است كه ابراهیمی از نظر روحی در وضعیت خوبی است و اصلا جو سالن و شرایط مسابقه او را نمیگیرد.
محسن بیرانوند وزنهبردار دسته ۱۰۵ كیلوگرم نیز از نظر تجربه و آمادگی جسمانی در شرایط خوبی به سر میبرد. او معتقد است كه خیلی چیزها به روز مسابقه بستگی دارد و اگر روز خوب او باشد شانس روی سكو رفتن را هم دارد. بیرانوند ركورد ۱۹۰ كیلوگرم در یكضرب و ۲۳۰ در دوضرب را دارد و با ۴۲۰ كیلوگرم مجموع میتواند خود را بخت مدال بداند. بخت او از رتبه سوم آغاز و تا رتبه ششم ادامه مییابد.
رشید شریفی نیز در بهترین شرایط ۲۰۰ در یكضرب و ۲۴۰ در دوضرب را ثبت كرده و او هم از سوم تا هفتم شانس كسب رتبه دارد. شریفی البته مسوولیت سنگین غیبت رضازاده را بر دوشش احساس میكند. با این حال او گفته است كه به خاطر جبران مافات تمام تلاشش را به كار خواهد بست.
قط کاربرانی که ثبت نام کرده اند می توانند لینکها را مشاهده کنند .
نگاهی به تیم ملی وزنهبرداری ایران در المپیك. قط کاربرانی که ثبت نام کرده اند می توانند لینکها را مشاهده کنند .
شاید هیچ ورزشی مثل وزنهبرداری ناگهانی نباشد! راستش واژهای بهتر از ناگهانی نیافتیم و به همین دلیل مجبوریم توضیح بیشتری دهیم. كدام ورزش را سراغ دارید كه پس از یك سال تمرین و ممارست و نبرد دائمی با پولاد سرد و بیرحم تنها ظرف دو دقیقه روی صحنه برود و هنرش را نشان دهد. نه از وقت اضافه خبر هست، نه از پنالتی و نه از مرحله مقدماتی و نیمهنهایی... در وزنهبردرای همهچیز یكباره اتفاق میافتد. باید پنجه بر میل هالتر بیندازی، تمركز كنی و وزنه بیرحم و سرد را برای چند ثانیهای روی سر نگهداری و تمام...
اما همین ورزش بیرحم و بسیار سخت تا به حال یكی از پرافتخارترین ورزشهای تاریخ ایران در المپیكهاست. اولین مدال المپیكی ایران را مرحوم جعفر سلماسی در ۱۹۴۸ لندن با مهار پولاد سرد به گردن آویخت و در آخرین المپیك هم طلای خوشنقش رضازاده میلیونها نفر را از فرط شادی به هوا پراند.
شاید به همین دلیل است كه از وزنهبرداران همیشه انتظار گرفتن مدال میبود. مردم عادی فكر میكنند كه ملیپوشان ایران اگر نیمی از زورشان را به خرج دهند روی سكو میروند. داستان تیم ملی وزنهبرداری ایران در المپیك پكن اما ماجرای دیگری است.
بعد از داستان تلخ و رسوایی دوپینگ عدهای از بهترین وزنهبرداران تیم ملی در سال ۸۵، تعداد معدودی از نخبگان این رشته در میدان رقابت باقی ماندند و سرآمد آنها نیز یل اردبیل حسین رضازاده بود. قهرمان افسانهای ایران در رقابتهای جهانی ۲۰۰۶ در كشور دومنیكن طلای دیگری به صندوقچه افتخاراتش افزود و همچنان برای كسب سومین قهرمانی در المپیك همه را امیدوار نگه داشت.
اما سال بعد رضازاده در رقابتهای ۲۰۰۷ به دلیل آسیبدیدگی زانو شركت نكرد و به انتظارها تا یك سال دیگر ادامه داد. در چند ماهه اخیر حسین رضازاده همچنان بهعنوان امید اصلی كسب مدال طلای المپیك پكن در اردوها حاضر شد اما كنارهگیری ناگهانی قهرمان المپیك آتن همه چیز را تغییر داد.
خداحافظی حسین رضازاده منجر به یك تغییر اجباری در تیم ملی شد و رشید شریفی جوان جایگزین رضازاده شد، اصغر ابراهیمی و محسن بیرانوند نیز كه از قبل برای حضور در المپیك انتخاب شده بودند. این سه نفر به زودی راهی المپیك خواهند شد تا پا در جای پای بزرگانی مثل نامجو، نصیری، جلایر و حسین توكلی بگذارند. تیم سهنفره وزنهبرداری ایران برای حضور در المپیك تمرینات سخت و طاقتفرسایی را پشت سر گذاشته و ابراهیمی، بیرانوند و شریفی با تمام قوا در میدان حاضر خواهند بود اما صرف حضور در اردو متضمن كسب مدال المپیك نیست. شرایط مسابقات المپیك تفاوتهای زیادی با سایر رقابتها و حتی مسابقات جهانی دارد. وزنهبرداری نیز شرایط خاص خود را دارد و هیچگونه جای خطا و اشتباهی در آن نیست.
اصغر ابراهیمی وزنهبردار ۹۴ كیلوگرمی ایران كه به زعم كارشناسان بخت اول كسب مدال در تیم وزنهبرداری است درباره المپیك و رقبایش میگوید: «فكر میكردم رقیبهای كمتری داشته باشم. اما لیست نهایی حریفانم را كه دیدم متعجب شدم.
چند نفر از قهرمانان بازنشسته هم دوباره به مسابقات پا گذاشتهاند و حالا ۱۱ نفر مدعی این وزن هستند.» اصغر ابراهیمی درباره وضعیت جسمی و روحی خودش میگوید: «خیلی آمادهام. یك سال و نیم است كه دارم تمرین میكنم و خدا را شكر آسیبدیدگی هم نداشتهام.سال گذشته در آسیا قهرمان شدم و از این نظر روحیه خوبی پیدا كردهام.»
ابراهیمی معتقد است كه ركوردهای فعلیاش بد نیست و اگر بتواند در مجموع ۴۰۰ كیلوگرم را بالای سر ببرد قطعا روی سكو خواهد بود. او ایلیا قهرمان سال ۲۰۰۵ را مهمترین رقیبش میداند. ابراهیمی البته در همان سال به مقام پنجم دنیا رسید اما ظاهرا اكنون وضعیت بهتری دارد. مهمتر از همه این است كه ابراهیمی از نظر روحی در وضعیت خوبی است و اصلا جو سالن و شرایط مسابقه او را نمیگیرد.
محسن بیرانوند وزنهبردار دسته ۱۰۵ كیلوگرم نیز از نظر تجربه و آمادگی جسمانی در شرایط خوبی به سر میبرد. او معتقد است كه خیلی چیزها به روز مسابقه بستگی دارد و اگر روز خوب او باشد شانس روی سكو رفتن را هم دارد. بیرانوند ركورد ۱۹۰ كیلوگرم در یكضرب و ۲۳۰ در دوضرب را دارد و با ۴۲۰ كیلوگرم مجموع میتواند خود را بخت مدال بداند. بخت او از رتبه سوم آغاز و تا رتبه ششم ادامه مییابد.
رشید شریفی نیز در بهترین شرایط ۲۰۰ در یكضرب و ۲۴۰ در دوضرب را ثبت كرده و او هم از سوم تا هفتم شانس كسب رتبه دارد. شریفی البته مسوولیت سنگین غیبت رضازاده را بر دوشش احساس میكند. با این حال او گفته است كه به خاطر جبران مافات تمام تلاشش را به كار خواهد بست.